Dürüst olalım; modern performans otomobilleri, özellikle de bir zamanlar "cep roketleri" diye anılan o deli dolu hot hatch sınıfı, Artık ağırbaşlı birer teknoloji laboratuvarına dönüştü. Kaput altındaki beygir gücü rakamları her nesilde daha da şişiyor, süper otomobillere kafa tutacak hızlanma süreleri görüyoruz, ancak o ilk nesillerdeki saf, filtresiz ve hatta biraz da tehlikeli olan sürüş keyfi kaldı mı?

Elimizde iki dev var: Volkswagen Golf R ve Honda Civic Type R. Her ikisi de sınıfının en tepesinde, ancak felsefeleri taban tabana zıt. Golf R, VAG grubunun o bildiğimiz kusursuz, dört mevsim kullanılabilir silahı. Dört tekerlekten çekiş sisteminin ve elektronik dehasının getirdiği inanılmaz bir yol tutuş kabiliyeti var; ıslak zeminde bile sanki kuru asfalttaymış gibi güven veriyor, virajlara girdiğinizde sınırlarını zorlamaya teşvik ediyor. Ancak tam da bu noktada, o çok övülen denge, sürüş deneyiminden bir parça ruhu çalıyor. Direksiyon hissi; hızlı, doğru ve keskin olsa da, yolun yüzeyini, titreşimleri, lastiğin tutunma limitindeki o kritik anları size iletme konusunda ne yazık ki duygusuz kalıyor. Uzun dönemde bu "her şeyi bilen" elektroniklerin getirdiği bakım maliyetleri ve potansiyel kronik sorunlar, özellikle adaptif amortisörler veya karmaşık dört tekerlekten çekiş sistemlerindeki arızalar, kullanıcı forumlarında sıkça dile getirilen bir şikâyet konusu.

Karşısında ise başka bir dünya, Honda Civic Type R (FL5). Honda, inatla önden çekiş felsefesine sadık kaldı ve bu, onu Golf'ten ayıran en büyük özellik. Type R'ın şasisi o kadar canlı, direksiyonu o kadar konuşkan ki, aracın her santimetrekaresi sanki sinir uçlarınız gibi çalışıyor. Gaza dokunduğunuzda, frenajda ve viraj apeksinde arabanın size anlık geri bildirimleri, Golf R'ın o soğuk, mesafeli mükemmeliyetçiliğinin tam tersi. Elbette, bu saf sürüş keyfinin bir bedeli var: günlük kullanımda Golf R kadar konforlu ve sessiz değil. Ayrıca, yüksek performanslı önden çekişli bir otomobilin limitlerini zorlamak, dört tekerlekten çekişli bir araca göre çok daha fazla beceri ve dikkat gerektiriyor; bu, onu pistte inanılmaz ödüllendirici yaparken, günlük trafikte bazen gereğinden fazla gergin hissettirebiliyor. Kullanıcı yorumlarında, özellikle sert kullanımdan sonra çıkan trim sesleri ve Honda'nın bazı iç mekan plastiklerinin kalitesi zaman zaman eleştiriliyor.

Peki, yeni nesil hot hatch’lerin asıl sorunu ağırlık mı? Evet, her ikisi de ilk nesillerden çok daha ağır, ama sorun sadece bu değil. Asıl mesele, modernleşen ortamın getirdiği aşırı izolasyon ve dijitalleşme. Arabalar artık çok hızlı, çok yetenekli ama o hızı hissetme biçimimiz değişti. Hatırlıyorum da arkadaşımla onların Murat 131’ini kapıdan kaçırır ve Gökmeydan’dan Şeker Fabrikasına giden (Eskişehir) yeni yapılan yolda (25 yıl önce yeni yapılan:) ) dsg hızıyla vites değiştirip 110km/h hızı görünce heyecandan ellerimiz titrerdi. Şimdi yeni nesil, modern!, izole araçlarla 200km/s hız yapsan da bu heyecan yok. Yani, hem konfor hem performans sunmak her zaman çok iyi değil. Bu otomobillerdeki ruhu öldürüyor. Belki de 50 yıllık teknolojiye sahip Şahin’lerin, Doğan’ların hala sevilmesindeki sebep de bu. Hele ki: Modifiye ile 150hp yapılan bir Doğan SLX’in, 3.5 saniyede 100 yapan Model Y Performance’den çok daha fazla keyif sunduğuna yemin edebilirim ama kanıtlayamam:)

Nihayetinde, çok yönlü Golf R’ı, akla hitap eden; Type R ise geçmişten izler taşıyan ruhu ile hâlâ kalbe dokunan bir otomobil olarak görüyorum.

Sizlerinde özellikle Türkiye’de satılan spor araçlar için yapacağınız yorumlarınızı bekliyoruz.